Logo dźwiękowe na 10 przykładach – od SNCF po Netflix

Oświetlona konsoleta mikserska w półmroku reżyserki studia nagraniowego

Zamknij oczy i pomyśl o SNCF. Już słyszysz te cztery nuty. Żaden instrument nie zagrał, żaden głośnik się nie włączył, a w głowie brzmi dokładnie ta melodia, z właściwą barwą i we właściwym tempie. Na tym polega siła logo dźwiękowego. Te kilka sekund dźwięku należy do marki tak samo jak jej nazwa.

Zanim przyjrzymy się dziesięciu przykładom, uporządkujmy pojęcia, bo w briefach często się mieszają. Logo dźwiękowe to krótka, trwająca od jednej do pięciu sekund sygnatura, po której można rozpoznać markę. Dżingiel jest dłuższy, często śpiewany i tworzony z myślą o reklamie. Identyfikacja dźwiękowa obejmuje cały system: logo, muzykę, dobór głosów, dźwięki interfejsu i tła dźwiękowe. Logo dźwiękowe jest dla dźwięku tym, czym monogram dla obrazu. To najbardziej zwięzła forma, w jakiej marka może się przedstawić.

Dziesięć logo dźwiękowych i lekcja z każdego z nich

1. SNCF – barwa jako znak rozpoznawczy

Cztery nuty, które w 2005 roku stworzyła agencja Sixième Son Michaëla Boumendila, i jedna decyzja, która przesądziła o efekcie. Melodię śpiewają kobiety. Zagraj ją na fortepianie. To już nie SNCF. O rozpoznawalności decyduje barwa tych głosów, ich niepowtarzalne brzmienie. W ciągu dwudziestu lat marka zmieniała logo, hasła i kampanie. Cztery nuty wciąż brzmią tak samo.

2. Intel – jak sprawić, by niewidoczny produkt dało się usłyszeć

Nikt nigdy nie widział produktu Intela, bo podzespół jest wlutowany w płytę wewnątrz komputera. Charakterystyczny „bong”, czyli motyw z pięciu nut, skomponowany w 1994 roku przez Waltera Werzowę, nadał temu ukrytemu podzespołowi rozpoznawalne brzmienie. Na końcu każdej reklamy partnerskiego producenta sygnatura przypominała, czyj produkt jest w środku. Dzięki trzem sekundom dźwięku odbiorcy rozpoznawali markę, której nigdy nie widzieli.

3. Netflix – warunki odsłuchu decydują o formie

Charakterystyczne „ta-dum” Netflixa stworzył Lon Bender, nagrodzony Oscarem montażysta dźwięku, wykorzystując zaskakująco prosty materiał. Na odgłos uderzenia obrączką o mebel we własnej sypialni nałożył odtworzone od tyłu nagranie gitary elektrycznej autorstwa Charliego Campagny. Dwa uderzenia, wybrzmienie i koniec. Studia filmowe otwierają seans fanfarami skomponowanymi z myślą o sali kinowej. Netflix stworzył krótką sygnaturę do słuchania w salonie, z kanapy, przy umiarkowanej głośności. Mówi „zaczyna się” i nie budzi domowników. Projektując logo dźwiękowe, najpierw uwzględnij warunki, w jakich będzie go słuchać odbiorca.

4. McDonald’s – motyw, który można zanucić

Kilka nuconych sylab pojawiło się w globalnej kampanii z 2003 roku. Hasło „I’m lovin’ it” wyszło od niemieckiej agencji Heye & Partner, która zaproponowała je w trakcie konkursu, a muzykę skomponowano osobno. Pomysł sprawdził się dzięki prostej formie. Wystarczy nucący głos, bez instrumentu i bez konieczności śpiewania słów. Każdy może powtórzyć ten motyw, niezależnie od tego, jakim językiem mówi. Każdy klient, który go nuci, sam niesie go dalej. Sygnatura głosowa nie wymaga tłumaczenia. Niewiele elementów marki daje taką przewagę w skali świata.

5. Nokia – utwór z repertuaru klasycznego jako punkt wyjścia

Najczęściej słyszany dzwonek w historii telefonii to zapożyczenie. Składa się z kilku taktów utworu Gran Vals, który hiszpański gitarzysta Francisco Tárrega skomponował na gitarę w 1902 roku. Sięgając po dawny utwór, Nokia zyskała sprawdzoną, pełną elegancji melodię. Ten przykład zwraca też uwagę na mniej oczywistą sprawę. Każdy dźwięk używany przez markę wiąże się z kwestią praw. Utwór z repertuaru, kompozycja na zamówienie i wynegocjowana licencja dają różny zakres swobody wykorzystania. Jeśli tej sprawy nie ustalisz na początku, różnica zwykle wychodzi na jaw w najmniej odpowiednim momencie.

6. Windows 95 – trzy sekundy, ogrom pracy

Microsoft zamówił u Briana Eno dźwięk uruchamiania systemu Windows 95. Brief był wyjątkowo wymagający. Dźwięk miał trwać około trzech i ćwierć sekundy i oddawać wszystkie wrażenia opisane w briefie listą przymiotników. Eno przedstawił 84 propozycje, zanim wybrano ostateczną wersję. Ta lekcja dotyczy wszystkich krótkich formatów. Im krótszy dźwięk, tym więcej pracy wymaga. Za trzema udanymi sekundami zawsze stoją dziesiątki odrzuconych wersji.

7. Apple – dźwięk, który zmienia skojarzenia

Pod koniec lat 80. Mac uruchamiał się z dźwiękiem, którego użytkownicy nauczyli się obawiać. Słyszeli go głównie wtedy, gdy ponownie uruchamiali komputer po awarii. Projektant dźwięku Jim Reekes zastąpił go akordem C-dur, który po raz pierwszy zabrzmiał w komputerach Quadra. Stabilny, uspokajający akord miał w chwili napięcia mówić „wszystko w porządku”. Firma Apple zgłosiła później ten dźwięk do rejestracji jako znak towarowy. Warto zapamiętać oba kroki. Dźwięk może złagodzić negatywne emocje związane z produktem, a jako znak towarowy może podlegać ochronie prawnej. To element oprawy, który ma dla marki również wartość prawną.

8. THX – dźwięk jako dowód kompetencji

Deep Note, czyli glissando, które zaczyna się nisko i rozrasta w potężny akord, stworzył James „Andy” Moorer w Lucasfilm. Dźwięk zaprezentowano w 1983 roku przed seansem Powrotu Jedi. Wygenerowano go w całości komputerowo, dzięki czemu brzmiał inaczej niż wszystko, co było wówczas znane. O taki efekt chodziło. THX sprzedaje standard odtwarzania dźwięku, a jego logo pokazuje w praktyce, na czym ten standard polega. W trzydzieści sekund dowodzi, że marka spełnia swoją obietnicę. Kiedy produktem jest sam dźwięk, sygnatura powinna dawać próbkę tego produktu.

9. Deutsche Telekom – konsekwencja jako strategia

Pięć nut wprowadzonych w 1999 roku i używanych do dziś, które ponad 60% Europejczyków kojarzy z marką. O sukcesie zdecydowała konsekwencja. Zmieniały się kampanie, agencje i kierownictwo marketingu, a sekwencja pozostała. Pół roku to za mało, by logo dźwiękowe zbudowało rozpoznawalność. Dwadzieścia lat może wystarczyć, jeśli przy każdej zmianie koncepcji artystycznej oprzesz się pokusie wymiany sygnatury.

10. Renault – logo dźwiękowe staje się częścią produktu

Od 2021 roku Renault pracuje nad brzmieniem swoich samochodów we współpracy z Jeanem-Michelem Jarre’em i instytutem Ircam . Ta współpraca obejmuje sekwencję powitalną, oprawę dźwiękową w kabinie, a nawet sygnał emitowany na zewnątrz przez samochody elektryczne przy małej prędkości, dzięki któremu piesi słyszą nadjeżdżający pojazd. To najciekawsza zmiana ostatniej dekady. Logo dźwiękowe wychodzi poza reklamę. Słychać je podczas korzystania z produktu, a w samochodzie staje się nawet elementem wyposażenia służącym bezpieczeństwu. Pytanie o brzmienie marki sięga więc dalej niż końcówka spotu. Jak marka brzmi w każdym miejscu, w którym ją słychać?

Co łączy tych dziesięć udanych przykładów

Zestawione razem pokazują, czego wymagać od dobrego logo dźwiękowego. Powinno być krótkie, od jednej do pięciu sekund, co potwierdzają powyższe przykłady. Powinno wyróżniać się zarówno barwą, jak i nutami. SNCF bez swoich głosów i Netflix bez charakterystycznego wybrzmienia tracą rozpoznawalność. Dźwięk musi też znosić częste powtórki. Nawet po tysiącach odsłuchów nie powinien drażnić. Powinien dać się zaadaptować do różnych zastosowań, od spotu telewizyjnego po powiadomienie w aplikacji. Wreszcie marka musi mieć do niego prawa. Warto zamówić sygnaturę na własne potrzeby lub zabezpieczyć prawa do korzystania z niej na dłużej. Bez tego sprawa praw może wrócić w najmniej dogodnej chwili.

SNCF, McDonald’s i pośrednio wszystkie pozostałe przykłady łączy jeszcze jedno. Ludzki głos ma tu możliwości, którym instrumenty nie dorównują. Śpiewany motyw łatwo zanucić, głos można rozpoznać wśród tysiąca innych, a do przekazania emocji wystarczy sam śpiew. Na tych właściwościach głosu opierają się zarówno nasza oferta identyfikacji dźwiękowej, jak i praca lektora do reklamy , który podtrzymuje charakterystyczne brzmienie marki w kolejnych kampaniach.

Od strony studia

Kiedy marka testuje przyszłe logo dźwiękowe, na spotkaniu odsłuchuje je trzy razy. Jej klienci usłyszą je trzy tysiące razy. Dlatego zgodnie z naszą procedurą ocenę wydajemy dopiero po czterdziestym odsłuchu. Odrzucamy dźwięk, który zachwyca za pierwszym razem, a przy dziesiątym zaczyna drażnić, choćby początkowo robił świetne wrażenie. Dobra sygnatura to taka, której po roku nadal da się słuchać.

A jak brzmi Twoja marka?

Wróć do dziesięciu przykładów i zadaj sobie te same pytania o własną markę. Gdzie odbiorcy już Cię słyszą? Jaka barwa pasuje do Twojej marki? Do czego naprawdę masz prawa? Jeśli brakuje Ci odpowiedzi, to znak, że Twoja marka codziennie mówi głosem, którego nigdy świadomie nie wybrała. Gdy zdecydujesz się go wybrać, zacznij od słuchania. Reszta przyjdzie później.

Czy Twoja marka ma własny głos?

Porozmawiajmy o tym, co Twoi odbiorcy już słyszą, i o sygnaturze dźwiękowej, do której możesz mieć własne prawa zamiast korzystać z niej na licencji.

Porozmawiajmy o Twojej identyfikacji dźwiękowej

Przeczytaj też